Podcast Pies też człowiek
„Pies też człowiek” to podcast o psach, ale przede wszystkim o relacji ludzi z psami. O tym, jak nasze emocje, potrzeby i oczekiwania splatają się z życiem innych gatunków. To opowieść o wspólnym życiu, wyzwaniach, antropomorfizacji, wystawach psów. O tym, czego psy uczą nas o nas samych.
W tym podcaście opowiadam o psach inaczej: nie tylko jak je szkolić, ale jak z nimi żyć. Mówię o emocjach, historii, społeczeństwie, absurdach i tym, jak psy naprawdę wpływają na nas. a my na nie. Jest naukowo, ale lekko. Z dystansem, ale serio. Z perspektywy etologii, psychologii, socjologii, posthumanizmu, animal studies i codziennych absurdów życia z psami. Dla tych, którzy chcą zrozumieć, skąd się wzięły nasze relacje z psami i jak się nieustannie zmieniają.
„Pies też człowiek” to podcast, który burzy stereotypy i pyta o kształt relacji ludzi i psów. Nie uczę sztuczek. Uczę myślenia o psach.
O czym jest podcast Pies też człowiek
Ten podcast to miejsce, w którym nie będę uczyć sztuczek. Będę uczyć myślenia o psach. Połączę teorię z praktyką. Wiedzę naukową z praktycznym doświadczeniem pracy i życia z psami. W uczeniu sztuczek nie ma nic złego. Ale nie chodzi o to, jak coś zrobić z psem, tylko dlaczego w ogóle chcemy to robić. Co to o nas mówi. I czy pies naprawdę musi znać komendy, jeśli my sami nie lubimy jeśli się nam rozkazuje?
Dlaczego tytuł ,,Pies też człowiek”?
„Pies też człowiek” to sformułowanie, które może budzić mieszane uczucia. Ten tytuł to raczej zaproszenie do myślenia o relacji między ludźmi a psami. O tym, że psy i ludzie współtworzą swój świat od tysięcy lat.
Nie chodzi mi o to, że pies dosłownie jest człowiekiem. Nie chodzi też o naiwną antropomorfizację, czyli przypisywanie zwierzętom ludzkich emocji, intencji i potrzeb bez refleksji nad tym, co jest rzeczywiście „psie”. Ale też nie chodzi o unikanie antropomorfizacji za wszelką cenę.
Bo prawda jest taka, że antropomorfizujemy cały czas. W wielu przypadkach to właśnie ta projekcja pozwala nam wejść z psem w relację i zrozumieć go lepiej.
Tytuł „Pies też człowiek” ma być ironiczny, ale prowokujący do myślenia. To zaproszenie do rozmowy o tym, jak nasze gatunki rozwijały się wspólnie, w procesie, który naukowcy nazywają koewolucją. Pies nie został „stworzony do życia z człowiekiem”. Pies stał się psem w wyniku trwającej tysiące lat współpracy z ludźmi, pełniąc rolę stróża, broni, pomocnika, towarzysza. W ostatnich dekadach także dziecka, partnera, terapeuty i członka rodziny.
Zmieniły się nie tylko funkcje społeczne psów. Zmieniły się także ich ciała, mózgi, emocje i zachowania. I nasze również. Można więc powiedzieć, że psy są częścią naszego człowieczeństwa. Nie dlatego, że „są jak ludzie”, tylko dlatego, że nasze tożsamości i kultury są wzajemnie powiązane.
To nie jest historia: najpierw był człowiek, potem pomyślał „hmm, przydałby się pies”. Nie. To była koewolucja. Psy uczyły się nas, a my uczyliśmy się ich. Bez psów nie bylibyśmy tym, kim jesteśmy. Serio. Są badania, które pokazują, że udomowienie psa mogło mieć wpływ na rozwój ludzkich społeczności, bezpieczeństwa, a nawet na zdolność do empatii i współpracy. Psy też się zmieniły żyjąc u naszego boku.
Dlatego mówię: pies też człowiek. Nie w sensie biologicznym. Ale w sensie wspólnej historii, zależności i bliskości. To historia, którą warto poznać i przestać udawać, że to tylko „zwierzę”. To podcast o tym, jak bardzo psy są częścią naszej kultury, rodziny, wyobrażeń o miłości i posłuszeństwie.
Podcast Pies też człowiek. Odcinki
Teoria dominacji. Od wilczego mitu do wychowania psa
Kiedy myślimy o wilkach, w naszej wyobraźni bardzo często pojawia się obraz watahy z „alfą” na czele. Silny samiec, jego partnerka samica alfa i reszta wilków podporządkowana w hierarchii. To wyobrażenie weszło do popkultury, książek o psach, a nawet do poradników dotyczących wychowania naszych pupili. Ale… problem polega na tym, że ten obraz jest w dużej mierze mitem.
Skąd się wziął?
Otóż większość badań, które w połowie XX wieku stworzyły koncepcję „teorii dominacji”, prowadzono… w warunkach niewoli. Naukowcy zamykali w jednym wybiegu grupy obcych sobie wilków, które normalnie nigdy by się razem nie spotkały. W takiej sztucznej sytuacji zwierzęta musiały jakoś się dogadać i porządek opierał się głównie na dominacji. Pojawiały się więc etykiety: alfa, beta, omega. A później te szkodliwe i nieprawdziwe mity zostały przeniesione na zachowania psów i relacje ludzi z psami.
W tym odcinku porozmawiamy o teorii dominacji.Czym tak właściwie jest dominacja? Jak możemy ją zdefiniować?
Przyjrzymy się badaniom na temat dominacji u wilków. Tym starszym Rudolfa Schenkela (które stworzyły mit dominacji) i tym nowszym Davida Mecha, które ten mit obalają.
Na koniec zastanowimy się czy psy, to wilki. Czy różnice między tymi gatunkami są na tyle nieustotne, że zachowania wilki zachowują się tak samo jak psy?
Psi rodzice. Pies jako dziecko czyli cicha rewolucja w rodzinie
Nie mamy już klasycznych rodzin. Mamy rodziny wielogatunkowe.
Czy pies może być jedynym członkiem rodziny, który naprawdę „słucha”?
Dlaczego coraz częściej traktujemy psy jak dzieci… albo jak partnerów?
Co to mówi o nas ludziach, naszych relacjach i samotności w nowoczesnym świecie?
W tym odcinku zaglądamy do badań, które pokazują, że psy pełnią w rodzinie zaskakująco wiele ról przypisywanych ludziom. Od dziecka, partnera, przez terapeutę. Dowiesz się, co na ten temat mówi o tym psychologia, socjologia i… codzienne życie opiekunów psów.
Jeśli myślisz, że pies to tylko „zwierzę domowe”, ten odcinek może cię zaskoczyć.
Wysłuchaj i sprawdź, jaką rolę gra pies w Twojej rodzinie.
